استفاده از مطالب اين صفحه تنها در صورت ذكر منبع ولينك اين سايت امكانپذير مي باشد

   لیزر درمانی ودرد :
    لیزر کم توان سبب ایجاد بی دردی می شود که چگونگی اثر آن به شرح زیر است:

1- مانع آزاد شدن و ساخته شدن مواد تحریکی از بافت آسیب دیده می شود به عبارتی آزاد شدن موادی چون هیستامین، استیل کولین و سروتونین که همگی محرک رسپتورهای درد هستند را کم تر می کند.

2- با ازدیاد فعالیت استیل کولین استراز مانع تجمع استیل کولین می گردد.

3- مانع ساخت برادی کینین ها (محرک احساس درد) و پروستاگلاندین ها(به خصوص PGE2 ) می شود.

4-باعث افزایش دفع ادراری سروتونین و گلوکوکورتیکوئید (عامل مهار ساخت بتاآندورفین)  می گردد.

5-با ایجاد وازودیلاتاسیون و افزایش درناژ لنفی سیرکولاسیون بهتر بافتی و کاهش ادم بافتی را باعث گشته و نیز فشار را از انتهای عصب برداشته و تحریک آن ها کاهش می یابد.

6-باعث افزایش بتاآندورفین ها و انکفالین ها در مایع نخاعی در سطح ماده ژلاتینی و کنترل درد می شود.

7-تولید ماده P که باعث انتقال سریع تر ایمپالس های درد می شود را کاهش می دهد.

8-با تاثیر بر روی مکانیسم های مهاری کورتکس، باعث افزایش ایمپالس های نزولی ضد درد بر روی شاخ خلفی و مهار احساس درد در سطح کورتکس می شود.

9-فعالیت های فیبرهای عصبی غیر درد از نوع فیبر Aa بالا می رود و افزایش این ایمپالس ها روی شاخ خلفی نخاع، در لایه 2 در ماده ژلاتینی باعث کاهش احساس درد، از طریق کند کردن انتقال ایمپالس درد با کنترل مکانیسمGate  می شود.

10- لیزر باعث افزایش ATP سلولی می شود. یعنی با تحریک سلولی (Biostimulation ) متابولیسم بافتی از مسیر بی هوازی انتقال می یابد و کاهش متابولیت های اسیدی که از محرک های رسپتورهای درد هستند، حاصل می شود.