استفاده از مطالب اين صفحه تنها در صورت ذكر منبع ولينك اين سايت امكانپذير مي باشد

نخ های جوانساز و لیفت کننده قابل جذب :

خطوط ناشی از افزایش سن، عمدتاً ریشه در چهار منطقه از لایه های بافتی دارد که به ترتیب عبارتند از اپیدرم(لایه سطحی پوست)، درم(لایه میانی پوست)، هیپودرم(لایه عمقی پوست) و عضلات که به طور خلاصه به تفکیک به هریک می پردازیم:

  • خطوط ناشی از اپیدرم :

خطوطی که در سطح اپیدرم پدیدار میگردند عمدتا خطوط ظریفی بوده که مهمترین علت آن خشکی پوست ناشی از مصرف داروها، مسائل ژنتیکی، شستشوهای مکرر و... می باشد که بالطبع درمان آن استفاده از رطوبت رسان ها و یا لایه بردارهای با خاصیت آبرسانی بیشتر مانند هیدروکسی اسیدها می باشد.

  • خطوط ناشی از درم:

این خطوط عمدتا ناشی از کاهش خون رسانی بافتی، افزایش رادیکال های آزاد اکسیژن، کاهش تولید کلاژن مرغوب توسط سلول های کلاژن ساز و مسائلی از این دست می باشد که درمان آن عبارتست از 1- ضد آفتاب های مناسب

2- بهبود خونرسانی و تحریک کلاژن سازی با استفاده از روش هایی چون ماساژ، لیزرهای کم توان، ترماژ، RFفراکشنال، PRP ، مزوتراپی، میکرونیدلینگ، اندرمولوژی و نخ های  پلی دیاکسانن

3- لایه بردارها با خاصیت ضد پیری، مانندAHA  ها و رتینوئیدها

  • خطوط ناشی از هیپودرم:

با افزایش سن، به تدریج از بین رفتن بافت چربی را در سطح بدن به ویژه در منطقه صورت خواهیم داشت که در نهایت ایجاد خطوط عمیق و افتادگی پوست را به دنبال خواهد دشت . بنابراین پرواضح است که بهترین گزینه درمانی در اینگونه موارد استفاده از پرکننده ها( فیلرها مانند چربی و ژل)، ونیز استفاده از نخ های قابل جذب خار دار که امروزه تحت عنوان نخ های لیفت یا کاگ از آن ها نام برده می شود می باشد.

  • خطوط ناشی از عملکرد عضلات:

این خطوط خود به دو نوع دینامیک( خطوطی که به دنبال انقباض عضله حاصل می آیند) و خطوط استاتیک( خطوطی که در حالت استراحت عضله هم نمایان هستند) تقسیم می شوند. درمان در این موارد بسته به نوع، اندازه، عمق و منطقه چروک ها عمدتا استفاده از سم بوتولینیوم( بوتاکس) و پرکننده ها(فیلرها) ،روش های مرسوم و معمول تحریک سلول های کلاژن ساز که فوقاً به آن اشاره شد، نخ های جوانساز ، لایه بردارها، پانچ، سابسیژن و... می باشد.

 

 

PDO =Polydioxanone

نخ های PDOنخ های  قابل جذب سنتتیک بوده که در واقع نسل سوم نخ های قابل جذب مورد استفاده در جراحی (نخ های کات گوت) می باشند. این نخ ها هم به صورت  تک رشته ای  و دارای سطحی صاف و هم در انواع جدید به صورت پیچشی و چند رشته ای وجود دارند که بدون آلرژی و واکنش بافتی و با کمترین ریسک عفونت می باشند. طریقه عملکرد نخ های جوانساز در واقع اینگونه است که پس از جاگذاری این نخ ها در لایه میانی پوست(درم) این نخ توسط بافت به عنوان یک جسم خارجی تلقی شده که پروسه های التهابی متعاقب آن را به دنبال خواهد داشت و نیز با ایجاد یک زخم تعمدی در درون پوست پروسه های ترمیم زخم فعال شده و با تجمع فاکتورهای مربوط به ترمیم زخم و نهایتاً تحریک سلول های تولید کننده کلاژن و نیز افزایش خونرسانی موضعی به پوست ، کاهش علایم ناشی از پیری پوست را سبب خواهد شد. قابل ذکر اینکه در صورت کارگذاری این نخ ها در عضله و درجهت الیاف عضله به جای درم، اثر شبه بوتاکس و در جهت عمود بر عضله اثر افزایش قدرت انقباضی عضله را به دنبال خواهد داشت؛ نیز در صورت کارگذاری نخ ها در بافت چربی واقع در زیر پوست ، انهدام بافت چربی را شاهد خواهیم بود.

در انواع نخ های خاردار یا PDO COG به واسطه زوائد دندانه ای موجود بر سطح نخ به آن نمایی تسمه ای شکل داده و باعث گیرافتادن نخ به گونه ای محکم در درون پوست می گردد. به عبارتی  این نخ ها در درون پوست به نوعی قفل شده که با کشیدن نخ ها به سمت دلخواه و مورد نیاز، پوست مربوطه هم کشیده شده و به نوعی لیفت پوست اتفاق می افتد.

فوائد نخ های PDO :

*       زمان کوتاه کار

*       بدون نیاز به برش بافتی

*       بدون اسکار(جوشگاه)

*       واکنش بافتی حداقل و ریسک عفونت پایین

*       بدون نیاز به اتاق عمل

*       قابل انجام با بی حسی موضعی

*       ماندگاری نسبتا طولانی

*       قابل جذب بودن ماده استفاده شده با قابلیت تکرار

*       عمل نسبتا ارزان در مقایسه با روش های جراحی

 

عوارض جانبی احتمالی:

*       ادم (ورم) و قرمزی مختصر چند روزه

*       کبودی

*       آسیب عروقی

*       آسیب به عصب صورتی

*       غیر قرینگی در دو نیمه صورت

*       عفونت

*       مشاهده نخ از زیر پوست

موارد منع مصرف:

*       حساسیت به نخ های بخیه

*       وجود آکنه یا عفونت در محل

*       استعداد ابتلا به کلوئید در بیمار

*       وجود بیماری های ایمنی در بیمار

*       هموفیلی

*       حاملگی

*       سابقه  بدخیمی

*       وجود هپاتیت  HIV, B , C

*       سابقه وجود اندوکاردیت عفونی در بیمار

*       سابقه ابتلا به تبخال های راجعه و وسیع

*       اختلالات روانی

*       سابقه وجود ژل های ماندگار مانند ژل پاژ در محل

*       مصرف آنتی کواگولان(داروهای ضد انعقادی)

*       داشتن تصورات غیر واقع بینانه در بیمار

 

در صورتی که بیمار بخواهد در کنار این مقوله درمانی موضوع درمانی دیگری را در همان منطقه انجام دهد بهتر است موارد زیر رعایت گردد:

*        اح PRP : رعایت فاصله زمانی خاصی نیاز نیست

*              مزوتراپی : رعایت فاصله زمانی خاصی نیاز نیست

*         تزریق ژل های هیالورونیک اسید: فاصله زمانی حداقل 14 روز

*          انتقال چربی: فاصله زمانی حداقل 28 روز

*          تزریق بوتاکس: فاصله زمانی حداقل 14 روز

*         ترماژ: فاصله زمانی حداقل 21 روز

*        لیزردرمانی کم توان: فاصله زمانی حداقل 21 روز

در خاتمه یادآوری این نکته ضروری است که اولاً نخ های جوانساز برای افراد بالای 55 سال که پوستشان دیگر قادر به ساختن کلاژن حتی علیرغم تحریک های سلولی نمی باشد مناسب نبوده و در سنین بیش از 55 سال بهتر است فقط از نخ های لیفت( بالاکشنده) استفاده نمود ثانیاً قابل جذب بوده و حداکثر بین 18 تا 24 ماه پس از جاگذاری جذب می گردند بنابراین بیشترین تاثیر در ماه ششم و هفتم  قابل رویت بوده و پس از آن رو به افول می گذارد هرچند که از اولین دقایق کارگذاری تا جذب آخرین بقایای نخ این روند ادامه دارد.